Wakacje w Hiszpanii: przewodnik po regionach i cenach

Hiszpania pod jedną flagą mieści kilka zupełnie różnych wyjazdów. Majorka i Costa del Sol to pakiety wakacyjne z przelotem z Warszawy i Krakowa. Wyspy Kanaryjskie działają przez cały rok (w lutym ma się tam 22°C i da się pływać). Costa Brava i Costa Dorada najlepiej wypadają, gdy masz auto, bo wtedy łatwo zwiedzać okolicę. Barcelona, Madryt i Andaluzja to już city break i zwiedzanie, a nie leżenie na plaży. Niżej rozpisujemy, co ile kosztuje i komu który region przypadnie do gustu.

Wybrzeża dla plażowiczów

Costa del Sol (Malaga, Marbella, Torremolinos)

Słońce świeci tu 320 dni w roku, najwięcej na całym Półwyspie Iberyjskim. Hotele są od luksusu w Marbelli po średnią półkę w Torremolinos i Benalmadenie. Na lotnisko w Maladze lata się z Krakowa, Warszawy, Wrocławia i Gdańska. Tydzień all inclusive w czerwcu kupisz od 2 600 zł od osoby.

Costa Brava (północna Katalonia)

Skaliste wybrzeże między Barceloną a granicą francuską. Lloret de Mar to miejsce dla rodzin z dziećmi i grup szkolnych, tańsze niż Costa del Sol. Tylko że szerokich piaszczystych plaż tu nie ma. Tossa de Mar i Cadaqués są ładniejsze, ale też droższe i ciaśniejsze.

Wyspy Kanaryjskie (Teneryfa, Gran Canaria, Lanzarote, Fuerteventura)

Wieczna wiosna – 20–28°C niezależnie od miesiąca. Teneryfa jest największa i najbardziej zróżnicowana. Czarne wulkaniczne plaże w Los Cristianos, a kawałek dalej Costa Adeje z luksusowymi resortami. Gran Canaria ma wydmy Maspalomas. Lanzarote jest bardziej wulkaniczne i mniej zatłoczone. Fuerteventura to najdłuższe piaszczyste plaże i zagłębie surferów. Lot z Warszawy trwa 5,5 godziny, trochę dłużej niż na Majorkę. Archipelag ma u nas osobną podstronę z porównaniem wysp i cenami: wakacje na Wyspach Kanaryjskich.

Wyspy Balearskie (Majorka, Ibiza, Minorka, Formentera)

Majorka jest największa i ma najwięcej do zaoferowania, od plaż i zatoczek przez góry Tramuntana (dobre na wycieczki) po Palmę z katedrą i starówką. Ibiza kojarzy się z imprezami na zachodnim wybrzeżu (San Antonio), ale po wschodniej stronie ma spokojne plaże. Minorka i Formentera to wybór dla tych, którzy szukają ciszy, ale wychodzą znacznie drożej i mają mniej hoteli.

Wielkie miasta i kulturowe wypady

Barcelona

Sagrada Familia (bilet 26 EUR online, i to koniecznie z wyprzedzeniem, bo w sezonie w kasie nic nie kupisz), Park Güell (bilet 10 EUR), Casa Batlló, dzielnica gotycka, a po południu plaża Barceloneta. Na 3–4 dni w zupełności starcza. W lipcu i sierpniu miasto jest zatłoczone do granic możliwości, a ceny hoteli najwyższe.

Madryt

Stolica raczej dla tych, którzy bardziej niż zabytki lubią muzea (Prado, Reina Sofia z Guernicą Picassa, Thyssen) i atmosferę dużego miasta. Pałac Królewski, Plaza Mayor, Mercado San Miguel (drogi, ale klimat ma). Na spacery parki Retiro i Casa de Campo. No i latem 38°C to tu zwykły dzień.

Andaluzja (Sewilla, Granada, Kordoba)

Najbogatsza w historię i zabytki część Hiszpanii. Alhambra w Granadzie (bilety znikają 3 miesiące do przodu, więc kupuj, gdy tylko znasz termin), meczet-katedra Mezquita w Kordobie, Alcazar i katedra w Sewilli. Najlepiej jechać w kwietniu–maju albo w październiku. Latem bywa 40°C+ i zwiedzanie w takim upale to męczarnia.

Walencja

Mniej oczywisty wybór, ale dobry kompromis między morzem, miastem i jedzeniem (paella ma stąd pochodzić). Miasto Sztuki i Nauki z futurystyczną architekturą Calatravy zajmie pół dnia, potem stare miasto, a wieczorem rezerwat ptactwa La Albufera.

Kuchnia – co i gdzie

Tapas to sposób jedzenia, a nie konkretne danie: małe porcje, dzielone przy stole, do piwa albo wina. Najtaniej wychodzi w lokalnych knajpach z dala od głównych ulic turystycznych. Madryt słynie ze zwyczaju darmowego tapas do napoju (kiedyś była to reguła, dziś trafia się rzadziej).

Paellę w Walencji robi się z królika i kurczaka. Tylko ta wersja uchodzi za oryginalną. Ta z owocami morza powstała z myślą o turystach; bywa dobra, ale autentyczna nie jest. „Paella mixta” (mięso + ryby) w karcie zdradza lokal turystyczny. Prawdziwa paella potrzebuje 30+ minut, więc jeśli ląduje na stole po 5, coś tu nie gra.

Jamón ibérico, długo dojrzewająca szynka iberyjska, kosztuje od 60 do 300 EUR/kg zależnie od klasy; w barach talerz to 6–12 EUR. Gazpacho i salmorejo to chłodniki pomidorowe i ratunek w upały. Churros con chocolate to śniadanie dla dzieci i sposób na kaca.

Praktyczne sprawy

Kiedy lecieć

Na wybrzeżu kontynentalnym najlepszy stosunek pogody do tłumów dają maj, czerwiec i wrzesień. Lipiec i sierpień to szczyt sezonu: ciepło, drogo i tłoczno. Wyspy Kanaryjskie chodzą cały rok, zima wypada tam tak samo dobrze jak lato.

Transport

Między miastami jeżdżą szybkie pociągi AVE: Madryt–Sewilla w 2,5 godziny, Madryt–Barcelona też 2,5 godziny. Bilety kupione z wyprzedzeniem zaczynają się od 30 EUR. Na tych samych trasach działają Renfe oraz Avlo (low-cost AVE). Loty wewnętrzne (Vueling, Iberia) mają sens głównie na Kanary i Baleary. Wynajem samochodu od 25 EUR/dobę opłaca się na wybrzeżu, w miastach niekoniecznie, bo parking jest drogi i trudno go znaleźć.

Siesta i godziny

Tradycyjna siesta (sklepy zamknięte między 14:00 a 17:00) w dużych miastach już zniknęła. Ale w mniejszych miejscowościach Andaluzji i na wsi wciąż obowiązuje. Hiszpanie jedzą późno: obiad około 14:00–15:00, kolacja od 21:00. Restauracje turystyczne otwierają się wcześniej, ale w knajpach dla miejscowych przed 20:30 będziesz siedzieć sam.

Bezpieczeństwo

Hiszpania jest bezpieczna, ale w Barcelonie i Madrycie kradzieże kieszonkowe to realny problem. Las Ramblas i madryckie metro to ulubione miejsca złodziei. Plecak z przodu, telefon w głębokiej kieszeni, portfel gdzieś indziej niż w głównej kieszeni spodni. W mniejszych kurortach jest pod tym względem dużo spokojniej.